மார்கழி பொறந்தாச்சு !!!

கொழந்தை சரிகா பொறந்து 8 மாதங்கள் ஓடியாச்சு!....கொழந்தை பொறந்தப்போ எடுத்த போட்டோவைப் பாத்தாக்க எனக்கே அடையாளம் தெரில....அவ்வளோ மாறுதல்கள் !!...படு சுட்டியா தினம் தினம் புதுசு புதுசா எதையாவது பண்ணி வியக்க வெக்கரா!!....அக்கா அத்திம்பேர் அம்மா அப்பா எல்லாரும் இதெல்லாம் பண்ணும்போது பக்கம் இல்லையேன்னு ஒரு பக்கம் ஓடினாலும் , போனாபோறது எல்லாரும் ஒரே வீட்ல இருக்க முடியாது வாழ்க்கை இப்பிடித் தான் ஓடும்....அவங்கவங்களுக்கு என்னென்ன வேலைகளோ, கடமைகளோ அதை அவங்க செய்யணும் நம்ம கூட வால் பிடிச்சுண்டே இருக்க முடியாதுங்கறது புரியறது....

இன்னிக்கு மார்கழி முதல் நாள்....இவ்வளோ நாள் பாப்பாவோட கொட்டத்துல காலையில தான் எனக்கு தூக்கமே ஆரம்பிக்கும் ....அப்படியும் இப்புடியுமா 8 மாசமா சூரிய உதயத்தை பார்க்கவே இல்லை.....No bad feelings....கொழந்தையோட நன்னா காலை தூக்கத்த ரசிச்சு தூங்கியாச்சு....ஆனா என்னிக்காவது முழிச்சுக்க தானே வேணும்.....என்னாடா ரொம்ப தூங்கரமேன்னு என்னோட லைட்டா குருகுருக்கற மனசையும் "தூங்கறது தப்பில்ல ...தூங்கிகிட்டே இருக்கறது தான் தப்பு" அப்படின்னு எங்க வீடு பெரிய அக்கா தட்டிக் கொடுத்துத் தூங்கப்பண்ணிட்டாங்க ....

பள்ளிப்பருவத்தில் காலை துயிலெழல் என்பது எவ்வளவு சந்தோஷமா கடைப்பிடிச்ச விஷயமாக இருந்தது. அதுவும் மார்கழின்னா கேக்கவே வேண்டாம்.....எதிர் வீட்டு மாட்டுக் கொட்டகையிலிருந்து சாணி எடுத்துட்டு வந்து நல்லா தண்ணியில கரைச்சு சூப்பரா தெளிச்சு.....நல்லா பதப்படுத்தின வாசல்ல கோலம் போட்டு....அந்த பனியில....நம்ம வீட்டுக் கோலத்த முடிச்சப்புறம் அப்படியே ஒரு rounds போய் எல்லார் வீட்டுக் கோலத்தையும் பாத்துட்டு....சிலுசிலுன்னு எப்படி இருக்கும்....

                                            

                                 

இந்த மார்கழி ஒண்ணுலேர்ந்தாவது கொஞ்சம் காலையில எழும்பனும்னு ஆசைப்பட்டேன்....மார்கழி 1க்கு எழுந்து சுமாரா பெரிசா கோலம் போட்டேன்...இங்க பெங்களூருல யாரும் காலையிலே எழுந்து கோலம் போடல்லாம் மாட்டாங்க....ஜல்பு புடிச்சுக்கும்...அதனால கம்பெனி எல்லாம் எதிர் பார்க்கக் கூடாது...

எல்லாருக்கும் இந்த மார்கழில குளிர குளிர நீராடி அந்த அரங்கத்துப் பெருமாள் நினைவுகளோட நல்ல பொழுது போகணும் ன்னு வேண்டிக்கறேன்....
ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்!!

தெய்வம் நமக்குத் துணை பாப்பா!!

                மனிதர்கள் எல்லோர் வாழ்வும் ஒரே மாதிரி அமைவதில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ஒரு மாதிரியான வாழ்க்கை அனுபவங்கள். நம் எல்லோர் வாழ்க்கையும் அவரவர் செய்த முன்ஜென்ம கர்மங்களைப் பொருத்தே அமைகின்றன. எத்தனையோ ஜென்மங்களுக்குப் பிறகு மிக அரிதாக நமக்கு மனிதப்பிறவி வாய்த்திருக்கிறது. கடவுள் நம்மை இம்மனிதப்பிறவிக்கு தேர்ந்தெடுத்திருப்பது வெறுமே காலத்தைக் கடத்தி மகிழ்ந்து மடிவதற்கல்ல.

             நேற்று தீபாவளிக்கு இனிப்பு தயாரிக்க எண்ணி கேழ்வரகு அல்வாவைக் கிண்டினேன். இனிப்பு நன்றாக வந்ததோ இல்லையோ ஒரு உண்மை புரிந்தது. கேழ்வரகிலிருந்து பால் எடுக்கவே அதை அரைத்து பிழிந்து எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்தப் பாலும் அப்படியே சாப்பிட உகந்ததாக இல்லை. அந்தப் பாலை சர்க்கரையும் நெய்யும் சேர்த்து கிண்டோ கிண்டென்று கிண்டிய பிறகே நல்ல அல்வா கிடைக்கிறது. (சரிம்மா!! இதுல என்ன உண்மை புரிஞ்சுதுன்னு சொல்லும்மா ன்னு கத்தறது காதுல விழுந்துது!!)

             பால் மாதிரி இருக்கும் நம் வாழ்க்கையை இனிப்பும், மணமும் , இடிப்பும் சேர்த்து கடவுள் படு சுவாரஸ்யமாக பக்குவப்படுத்துகிறார். (நன்றி! நன்றி! உங்க பாராட்டுக்கு நன்றி! குருவின் அருள் இன்னும் நிறைய வெச்சுருக்கேன்! வந்துட்டே இருக்கு!)

           பகவான் நம்மை இடிப்பது நம்மை அல்வாவாக ஆக்குவதற்கே என்பது நமக்கு புரிய கொஞ்சம் நேரம் பிடிக்கிறது. இது மட்டும் புரிந்து விட்டால் நாம் நடந்ததை எண்ணி அழுவோமா ,அல்லது நடக்கப் போவதைக் குறித்துக் கவலையில் மூழ்குவோமா??..(நாம கொஞ்சம் அறிவு கம்மிங்க ....நொம்ப யோசிச்சு யோசிச்சு ஒன்னு ஒன்னுலையும் தெளிய வேண்டியிருக்கு!!)

          நமக்கு என்ன கிடைக்க வேண்டுமோ அதில் ஒரு இம்மி அளவேனும் குறைவின்றி நமக்கு பகவான் கொடுக்கிறார். நல்ல நிகழ்வுகளோ , சோதனை நேரங்களோ நாம் அதை அனுபவிக்க முழு தகுதி உடையவர்களாக இருக்கிறோம். நாம் எல்லோரும் சாமான்ய மனிதர்களே. எல்லோர் மனமும் ஒரு ஆட்டம் ஆடாமல் அடங்குவதில்லை. நம் விருப்பத்திற்கு ஏற்றார் போல் ஒரு நிகழ்வு நடக்காத போது நாம் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறோம். இது இப்படி இப்படி நடந்திருந்தால் நான் சந்தோஷமாக இருந்திருப்பேன் , இவர் என்னிடம் இப்படிப் பேசியிருந்தால் எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்திருக்கும், இவர் என்னை accept செய்யவில்லை, நான் என்ன செய்தாலும் இவர் என்னைப் புகழ்வதில்லை, இவர் என்னைப் புண்படுத்தவே இவ்விதம் சொன்னார் என நம் சந்தோஷத்திற்கும் துக்கத்திற்கும் வெளி உலகையும்  மக்களையும் சார்ந்து இருக்கிறோம்.
       
         எல்லோர் வாழ்விலும் பல விதமான சம்பவங்கள் வாயிலாக இறைவன் பாடங்கள் கற்றுக் கொடுக்கிறார். அதை எந்த அளவு நாம் உணர்ந்து கொண்டு வாழ்க்கையில் முன்னேறுகிறோம் என்பதே முக்கியம். பணம், கல்யாணம், நல்ல வேலை, குழந்தைகள் இவையெல்லாம் ஒரு மனிதனின் உண்மையான வெற்றியைக் குறிப்பவை அல்ல. நமது சாஸ்திரங்களின் படி ஒரு மனிதனின் உண்மையான முன்னேற்றம் அவன் மனதளவில் எவ்வளவு உயர்ந்திருக்கிறான் , எவ்வளவு தன்னை உணர்ந்திருக்கிறான் என்பதுவே.

       பல நேரங்களில் நம் மனம் நாம் சொல்லும்படி கேட்பதில்லை. எப்பொழுதும் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே எல்லோரின் ஆசை. ஆயினும் நிலா வளர்ந்து தேய்வது போல நம் மனமும் படு உற்சாகமாக சில சமயங்களிலும் படு சோர்வாக சில நேரங்களிலும் ஆட்டம் காட்டவே செய்கின்றது. எதுவுமே வாழ்க்கையில் சரியில்லை , எல்லாமே ஏடாகூடமாக இருப்பது போல் சில சமயங்களில் தோன்றும். சில நேரங்களில் என்னே வாழ்க்கை , இப்படி ஒரு கணவர், இப்படி ஒரு மனைவி , இப்படிப் பட்ட சொந்தங்கள் என மனம் நெகிழ்ந்து போவோம்.

       சந்தோஷ வெள்ளத்தில் மலை ஏறாமலும் , துக்கத்தில் படு குழியில் விழாமலும் இருக்க பகவானின் பாதங்களைப் பற்றுவதைத் தவிர வேறு மார்க்கமில்லை. எந்த சூழ்நிலையிலும் பகவானைப் பற்றிக் கொண்டு நிகழ்வுகளின் உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு நம் மனதை ஒரு நல்ல நண்பனாக பாவித்து மனதிற்கு எடுத்துக் கூற மனம் தெளியும்.

     வாழ்க்கை மிகக் குறுகியது. நாம் படிக்க வேண்டிய பாடங்களோ எத்துனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் படித்து முடிக்க முடியாத அளவிற்கு பெருங்கடல். இருக்கும் நாட்களை நன்கு பயனுற உபயோகித்து குருவின் மூலம் வேதாந்த பாடங்களைப் படிப்பது நம் மனதை நன்கு பக்குவப் படுத்தும். நம் மனம் எவ்வளவு தெளிவடைகிறதோ, அவ்வளவு தூரம் நம் வாக்குத் தெளியும். வாழ்க்கை அழகாகும். வாழ்வின் அர்த்தம் புரியும். எதற்கு இந்தப் பிறவி என்பது விளங்கும். நல்ல சுற்றமும் நட்பும் கிடைக்கும். வாழ்க்கைப் பயனுள்ளதாகும்.

     வாழ்க்கையில் பல பிரச்சனைகளை நாம் அணுகும் முறையைக் கொண்டே சரி செய்து விடலாம். 'Living in the present' - நம்மில் பலர் கடந்த காலத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளிலோ அல்லது எதிர் காலத்தில் வரும் என்று நாம் நம்பும் பிரச்சனைகளிலோ காலத்தை வீணடிக்கிறோம். இது ஒரு வகையான மன நோய். இந்த நோய் என்னைப் பீடித்து நான் வீணடித்த, தூக்கமின்றித் தவித்த நாட்கள் பல. மிகுந்த முயற்சிக்குப் பின்னர் நான் இதிலிருந்து வெளி வந்திருக்கிறேன் என்றே சொல்ல வேண்டும். இதனை ஆங்கிலத்தில் 'presuming things' என்று சொல்லலாம். நமக்கு நடந்த கசப்பான அனுபவங்களைக் கொண்டு இனி வரும் அனுபவங்களும் அப்படியே அமையும் என்று எண்ணிக் குழம்புவது. இதனால் பல நல்ல விஷயங்கள் நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் வெறும் குற்றங்களையே கண்டு மனம் கலங்குகிறோம்.

     ஏதோ ஒரு நேரத்தில் நம் மனம் புண்படும்படி ஒரு நிகழ்வு நடந்திருக்கலாம்.  அவர் என்னை நடத்திய விதம் தவறு, நான் செய்த உதவியை அவர் மறந்து விட்டார் இது போல எத்தனையோ வருத்தங்கள் நம் மனதை அழுத்தும். அப்போதைக்கு போனால் போகிறது போ, நான் அதைப் பொறுத்துக் கொண்டேன் என்று சமாதானங்கள் சொல்லலாம். இவையெல்லாம் தற்காலிகமாக நம் மனதை சாந்தப் படுத்தும். ஏதோ ஒரு சின்ன சம்பவம் கடந்த கால ரணங்களை கிளறி மனதை உசுப்பேத்தி அழச் செய்யும். எனவே மனதை நல்ல நண்பனாக பாவித்து எடுத்துக் கூறியோ, நம் அபிமானத்திக்கு உரியவரிடம் ஆலோசித்தோ ஒரு தீர்வு கண்டு கன்வின்ஸ் ஆவது அவசியம்.

   நிகழ் காலத்தில் மட்டுமே வாழ்வது ஒரு பெரிய வரம். இந்த நாளை சரி வர உபயோகப்படுதினோமா ? நேரத்தை வீண் செய்யாது ஏதேனும் உருப்படியாகக் கற்றோமா ? சோம்பல், மனச் சோர்வு இன்றி இருந்தோமா? நம் அலுவல்களை உற்சாகமாக ஆற்றினோமா? தர்மத்தின் படி நடந்தோமா? இவற்றில் மட்டுமே நம் மனம் செல்லப் பழக்கப் படுத்த வேண்டும்.

    எல்லா விதமான மனம் சம்பந்தப் பட்ட பிரச்சனைகளுக்கும் வேதாந்த கல்வியும், இறை சார்ந்த வாழ்க்கை முறையுமே தீர்வு. உண்மையான சிரத்தையோடு படிப்பவர்க்கு வேதாந்தம் கரை காட்டாமல் போகாது. இது பரம சத்தியம். மனத்தெளிவோடும், உடல் ஆரோக்கியத்தோடும் , நேர்மையான தர்மமான செழுமையான வாழ்க்கை வாழ எல்லாம் வல்ல ஈஸ்வரன் நமக்கு அனுக்கிரகம் பண்ணட்டும்.



   
 
         

ஜோரான கேப்பங்கஞ்சி:

              நம் பாப்பாவிற்கு தாய்ப்பால் தவிர மற்ற உணவுகள் கொடுக்க ஆரம்பிக்கலாம் என்று குழந்தை மருத்துவர் ஆலோசனை வழங்கிவிட்டார். எதைக் கொடுப்பது எதை விடுவது என்று ஒரே குழப்பம். கர்நாடகாவில் கேப்பை என்னும் கேழ்வரகு மிகவும் பிரசித்தம். சரி, சிறுதானியத்திலிருந்து தொடங்குவோம் என நம் உறவினர் ஒருவரிடம் கேழ்வரகு கஞ்சியைப்  பற்றி ஆலோசனை  கேட்டேன். அவர் கூறிய முறைப்படி கஞ்சி கொடுக்க ஆரம்பித்தாகி விட்டது.

           நல்ல தரமான கேழ்வரகு கடையில் வாங்கி வந்து, அதனை நன்கு களைந்து 4-5 மணிநேரம் ஊறவைக்க வேண்டும். பின்னர் தண்ணீரை நன்கு வடிகட்டிவிட்டு ஒரு நல்ல வெள்ளை துணியில் கட்டி வைத்துவிட வேண்டும். காலையில் பார்த்தால் குட்டி குட்டி முளைகள் தலை தூக்கிப் பார்க்கும். ஓரளவு நன்கு முளை நீளமாக வரும் வரை காத்திருங்கள். இதைப் பார்க்கவே அவ்வளவு குஷியாக இருக்கும்.

       நல்ல முளை வந்தபின் தாம்பாளத்தில் கொட்டி அதனை நன்கு காய வைக்கவும். நன்கு உலர்ந்தவுடன் இயந்திரத்தில் கொடுத்து அரைத்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இது குட்டிப் பாப்பாவிற்கு மட்டுமல்ல , நம் போன்ற பெரிய்ய்ய பாப்பாக்களும் குடிக்க ஏற்ற கஞ்சி. நமக்கு இன்னும் இதனுடன் கொஞ்சம் பாதாம், ஏலக்காய் கூட சேர்த்து அரைத்துக் கொண்டால் பலமோ பலம்! நிறைய வம்பு பேச எனக்கு தெம்பு கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தேவைப்படுது பாருங்க!!

      வெய்யில் இல்லாத ஊரில் வசிப்பவர்கள் முளை கட்டிய கேழ்வரகை நன்கு நிழலில் உலர்த்தி பின்பு ஒரு வாணலியில் வறுத்து ஆறவைத்து பின்பு இயந்திரத்தில் கொடுத்து அரைத்து வைக்கலாம். பாப்பாவிற்கு கொடுக்கும் கஞ்சியை நன்கு ஜலித்து உபயோகப்படுத்தினால் குடிப்பதற்கும் ஜீரணிப்பதற்கும் எளிதாக இருக்கும்.

      6 மாதத்திற்கு குறைந்த குழந்தைகளுக்கு வேறு இன்னும் எளிதில் ஜீரணிக்கக் கூடிய கஞ்சி தயார் செய்யலாம். எவ்வளவு தேவையோ அவ்வளவு கேழ்வரகை தண்ணீரில் ஊற வைக்க வேண்டும். மதிய வேளையில் கொடுக்க காலையில் எழுந்தவுடன் ஊறவைப்பது போதுமானது. ஊற வைக்கும் போதே நன்கு கழுவி ஊற வைக்க வேண்டும். பின்பு நன்கு mixie யில் அரைத்து நன்கு வடிக்கட்ட வேண்டும். நல்ல நீர் கலந்து தேங்காய்ப்பால் எடுப்பது போன்று பால் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பின்பு அடுப்பை சிறிய தீயில் வைத்து இந்த பாலை நன்கு கிளறிக் கொண்டே இருக்க மணமான கஞ்சி கிடைக்கும்.

     இந்தக் கஞ்சியை பெரியவர்கள் மோர் கலந்தோ பால் கலந்தோ அருந்தலாம். நல்ல சக்தி தரக்கூடிய எளிய உணவு இது.

Hello !!! Where are we going???

   I was remembering my good old school days when I used to spend most of the time aimlessly giggling all the time with my family,friends and roam around the streets or in the neighbouring houses watching television and having fun. Our town is a calm and quiet place and we had the whole street to play. My father as a school teacher earned  a decent income. Though we couldn't afford things like new school books, new geometry box, new school uniforms every year, nothing could stop the God of happiness living in our house. I am a proud daughter for what my father contributed to rural education.

  I am a house wife now and mother of a 3 month old girl baby. My husband, a retired short service commissioned army officer now serves an IT firm and we live a happy married life. We own a house and a car and enjoy a sumptuous living. Things have changed in life and I don’t laugh as much as I did in my school days and my heart always yearns to live my childhood days once again. "Wait!........As time rolls by, things will never be same and that’s the fact of life…Why do I long to spend my childhood days again…?..Why don’t I look at the positives I enjoy now and resume giggling ??" - I asked my heart.  

   What makes me feel that I am missing something. Yes, the feeling that I am not a contributor to the society and my interest is predominantly about being a consumer. Doesn’t it feel selfish to think if I can reach my heights owning a luxurious flat, a latest model car for everyone in the family before I reach middle age and my hair starts greying. Of course, there is nothing wrong in our growth provided we also contribute equally to the society’s growth.

   The Mahaperiyava of Kanchi said we must contribute one-sixth of our income to the welfare of the society. Even if we cannot contribute financially, we can definitely contribute in some way possible to our capacity. Growing plants, feeding birds and animals, feeding the poor , praying for the welfare of the society, speaking truth, being polite ,speaking consoling words to someone in distress and many more can be part of our contribution. These were taught by our scriptures so beautifully as the Pancha Maha Yagna – Deva Yagna(Worship of Devas), Pithru Yagna (Worship of ones forefathers), Manushya Yagna(Worship of fellow human beings), Bhootha Yagna(Worship of other beings) and Brahma yagna(Worship of Knowledge).
    
   Hindu religion is not a 15 minute prayer but a way of life. If we study the scriptures and lead a life as prescribed by the scriptures, wont we be contributing to a peaceful and a healthy society? 

   
   My parents never ‘taught’ me behavior and discipline at home and now I see too many advertisements parents requesting a tutor for their kids on behavioural training. If we lead a life of values as suggested by our scriptures, the younger generation will learn by themselves by absorbing the values the elders exhibit in their behaviour and there is no need to insist the children on values.

 Thanks to the IT industry gleaming with pride, most of the parents can afford any material comfort or luxury their child demands. But is that all it takes to produce good citizens?. "Spirituality is the backbone of Mother India" said Swami Vivekananda. But are we taking any measure to preserve the spiritual wealth of India? We feel so proud following a western life style and spend our time on increasing our material comforts and enjoyment. We lack a futuristic view that we are least bothered to think what we leave behind for the next generation. We spend so much time in shopping malls, get-togethers and birthday parties and we refuse to consider our age factor and act wisely.

 I was wondering if I can think seriously on what measures I can take in changing my lifestyle to a more healthier one. Few thoughts I can share:

• Eating healthy less complicated food - a simple, more natural food which doesn't trouble our digestive system much.We have to be courteous to our body first. Only when we suffer some loss of health, we do realise the importance of being friendly with our body. Eating to satisfy our taste buds is fine, but we shouldn't make it a regular practice. 
• Growing plants as much as we can at home. I would be really happy if Government makes it compulsory that every citizen must grow plants at home. Nowadays we rely on electric fan and air-conditioners for air supply.We are afraid to go out for a walk outside as we fear breathing difficulty. There is no enough downpour and monsoon rains don't visit us as expected.
• Being conscious about water usage.
• Properly disposing garbage in the garbage collection bins. I have always seen garbage bags thrown around the bin and not inside the bin.
• Using public transport as much as we can. We increase pollution and people who prefer to walk suffer breathing ailments.

If elders at home live a cultured, simple life and display values in their life, the children will imbibe the values in their life and we would be doing a great contribution to the society. Thousands of people gave and still give their lives in protecting our nation from foreign invation. Thousands of soldiers spent sleepless nights leaving their families behind, shed their blood and gave their life to protect our motherland. But do we really care to protect our Nation and Culture? Celebrating Independence is not an one-day affair and is not a day for enjoyment; As a human-being, we need to contribute to our Nation's welfare and to Mother Earth in every manner possible. Jai Hind!!                                                                                                                                                                                   

மனதில் உறுதி வேண்டும் - 2

வயது ஏற ஏற உடல் வளர்ச்சி மன வளர்ச்சி இரண்டும் இன்றியமையாதது. உடலைப் பேண நாம் என்னென்ன செய்யலாம் என்பதை பற்றி நம்மில் பலர் ஓரளவு விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுகின்றோம்- ஜன்க் புட் எனப்படும் உடல் நலத்திற்கு ஊறு விளைவிக்கும் உணவு வகைகளை தவிர்த்தல், முடிந்த வரையில் இயற்கை உணவு உட்கொள்ளுதல், யோகா போன்ற உடற்பயிற்சிகள், நடைபயிற்சி, முடிந்த வரையில் நம் வேலைகளை நாமே செய்து கொள்ளுதல் என நம் உடலை பாதுகாக்க வேண்டுவன செய்கிறோம் அல்லது செய்ய முயற்ச்சிக்கிறோம்.

மன நலம் காக்க உடல் நலம் பேணுவது அவசியம். உடல் ஆரோக்கியம் குறைந்து தவிக்கும் போது அதனுடன் போராடுவதே வாழ்க்கை என்றாகி விடும்.

சரி, வயது ஏற ஏற மனதின் ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவதைப் பற்றி நாம் கவலைப்படுகின்றோமா?....சில வயதானவர்கள் மனதைப் பேணுகிறோம் என்ற பெயரில் வாழ்க்கையை வெறும் நகைச்சுவையாக்கி வெறும் சிற்றின்பத்தில் மனதை செலுத்துகின்றனர். தங்கள் வயதை மதிக்காமல் வாழ்க்கை நன்றாக அனுபவிப்பதற்கே என்று இளமைத் துள்ளளோடு வளைய வருவது வேதனையை தருகிறது. நாகரிகம் என்கிற போர்வையில் கலாச்சார சீரழிவுக்கு இவர்களே உடந்தையாக இருப்பது மிகவும் வருந்த வேண்டிய விஷயம்.

மன வளர்ச்சிக்கு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?...நம் வாழ்க்கையை நம்மால் இயன்ற வரையில் ஒரு கட்டுப்பாடுடன் வாழுதல்- ஒரு சிறு விஷயமாவது நம்மால் தினமும் கடைப்பிடிக்க முடிந்தால் அது பெரிய வெற்றி(குறிப்பிட்ட நேரத்தில் துயிலெழல் போன்றவை ), அன்றாடம் நமக்கு பிடித்தமான துறையில் ஏதேனும் கற்றல், அனுதினம் தெய்வ வழிபாடு, நல்ல இனிய இசையை கேட்டல், நல்ல நூல்களை வாசித்தல், செடி கொடிகள் பேணல், யாரையும் மனம் நோகும்படி செய்யாதிருத்தல், யாரிடமும் காழ்ப்புணர்ச்சி கொள்ளாதிருத்தல், நமக்கு கடவுள் அளித்துள்ள நல்ல விஷயங்களை எண்ணி நிறைவு கொள்ளுதல் (Count your positives), எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்தல், நமது கலாச்சாரத்தை காக்கும் படி நடந்து கொள்ளுதல் என பல வழிகளை நாம் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

நாம் யார் என்கிற ஆத்ம ஞானம் பெற நமது வேதாந்த நூல்களை நல்ல ஆசிரியரிடம் கற்றல் நம் மனத்திற்கு ஆலமரமாய்  பலம் தரும்.

எத்தனை ஆயிரம் அறிவை வளப்படுத்தும் நூல்கள் பொதிந்து கிடக்கின்றன.- திருக்குறள், பாரதியார் பாடல்கள், திருமூலர் திருமொழி, இராமாயணம் ,மகாபாரதம் ......எதைப்படிப்பது எதை விடுவது?...வாழ்நாள் போறாதே ....எத்தனை கோயில்கள், எத்தனை அழகிய கலாச்சாரம் நமது ...நினைக்கையில் மனம் ஆனந்தக் கூத்தாடும்.

நம் மனத்தை பேண நம் வாழ்கை அழகாக மலரும். எத்துனை கடினமான சூழ்நிலைகள் வந்தாலும் மனம் ஒரு நிலையில் நிதானதுடன் செயல்படும். எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் படி மனம் பக்குவம் பெரும்.

எந்தன் உள்ள வெளியில் - ஞானத்
திரவி ஏற வேண்டும் ;
குன்றம் ஒத்த தோளும் - மேருக்
கோல மொத்த  வடிவும்,
நன்றை நாடு மனமும் - நீ
எந்நாளும் ஈதல் வேண்டும்;
ஒன்றை விட்டு மற்றோர் - துயரில்
உழலும் நெஞ்சம் வேண்டா. - மகாகவி பாரதி.

மனதில் உறுதி வேண்டும் - 1

              கிராமத்தின் பசுமையோ எளிமையான வாழ்க்கை முறையோ  அறியாது நகரத்தின் நவீனங்களோ ஆடம்பரங்களோ  அறியாது டவுனில் வளர்ந்தவள் நான். பள்ளிப்படிப்பு முழுதும் முழுக்க முழுக்க பெண்கள் பள்ளியில். கல்லூரியிலும் கட்டுப்பாடு என்கின்ற பெயரில் அடிமைத்தனமே திணிக்கப்பட்டது. யாரைக் கண்டும் மிரட்சி!!!..ஆங்கிலத்தில் இரண்டு வரிகள் பேச கூச்சம் பயம் !!!....எப்படியோ விழுந்தெழுந்து ஒரு வேலையில் சேர்ந்து யார் யாரிடமோ குட்டுப்பட்டு  தாழ்வு உணர்ச்சியுடன் போராடி கடவுளின் அருளால் தடைகள் பல தாண்டினேன்.

            திருமணமாகி பெங்களூரில் மாமனார் மாமியார் என கூட்டுக் குடும்பத்தில் இருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.உறவுகளை கையாளுவதில் என்னுடைய பலகீனத்தினால் பல முறை காயப்பட்டு அதிலிருந்து வெளிவருவது மிகவும் சிரமமாக இருந்தது. நான் கூறுவது மிக சாதாரண பிரச்சனையாக படலாம். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ஒரு விதமாக வாழ்க்கைப்பாடம் நடத்தப்படுகிறது. இதில் திருமணமான பெண்களுக்கு மிக சுவாரஸ்யமாக அழுத்தமாக பாடம் கற்பிக்கப்படுகிறது. வாழ்க்கை எனக்கு கற்றுகொடுத்த பாடங்களை இந்த பதிவு மூலம் பகிர்ந்து கொள்ள நினைக்கிறேன்.

           சுயத்தை மதிக்க தெரியாத எவருக்கும் வாழ்க்கை சுமையே !!! நாம் நம்மை மதிக்காதபோது மற்றவர் மீது குறை கூறி என்ன பயன். பல நேரங்களில் நமக்கு அன்பிற்கும் அடிமைத்தனத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரிவதில்லை. மற்றவர்கள்  நம்மை தவறாக நினைக்ககூடாது என்ற எண்ணத்தினாலேயே மற்றவர் விரும்பும்படி நடந்து நம் சுயத்தை இழக்கிறோம். நாம் செய்கின்ற செயல் சரி என்ற நம்பிக்கை எழுமெனில் நாம் மற்றவரின் நன்மதிப்பை பெரும் எண்ணத்தில் ஒரு செயலை செய்யமாட்டோம்.இது மிகப் பெரிய விடுதலை...இது திருமணமாகி கணவர் வீட்டில் கூட்டு குடும்பத்தில் வாழும் பெண்களுக்கு மிகவும் பொருந்தும்.

          மாமனாருக்கு இது பிடிக்கும் கணவர் இப்படி நடந்தால் சந்தோஷப்படுவார் என தன்னைப்பற்றி அக்கறை இல்லாத மாதிரி தங்களை தியாக தீபமாக நினைத்து கொண்டு  நிறைய பெண்கள் நடந்து கொள்கிறார்கள். (என்னையும் சேர்த்துத் தான்). ஒரு குடும்பத்தில் மற்றவரின் உணர்ச்சிகளை புரிந்து நடப்பது முக்கியமே, அதற்கென்று நம் கருத்திற்கு முக்கியத்துவம் தராமல் நாமே நடந்து கொள்வது அவசியமற்றது!! இதில் என்ன கொடுமை என்றால் மற்றவரின் எதிர்பார்ப்பு கொஞ்சம் என்றால் நாமாய் கற்பனை செய்து கொள்ளும் விஷயங்கள் நிறைய !!! மற்றவரின் ஆசைகளை எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்கென கடவுள் நம்மை படைக்கவில்லை.

           திருமணமான பிறகு நிறைய பெண்களுக்கு கற்றல் என்பது நின்றுவிடுகிறது. நம்மை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று அறியாமலே வீட்டின் உள்ளேயே பல  நாட்கள் கழிந்து விடுகின்றன. சரிநிகர் சமானமாக வாழ நம் அறிவை பலப்படுத்திக் கொள்ளுதல் மிக அவசியம். நம் தினசரி நிகழ்வுகளோடு உலகின் நிகழ்வுகளையும் அறிந்து கொள்வது, உபயோகமான நம் வளர்ச்சிக்கு வழி செய்யும் புத்தகங்களைப் படிப்பது, தினம் ஏதேனும் ஒரு திருக்குறளையோ ஒரு தமிழ் பாடலையோ மனனம் செய்வது இப்படி நமக்கு பிரியமானவற்றை செய்து நம் மனதிற்கு தெம்பையும் உற்சாகத்தையும் ஏற்றுவது மிகவும் அவசியம்.


             நாம் சரியான பாதையில் செல்கிறோம் என்ற நம்பிக்கை எழ,யார் மேலும் விரோத எண்ணங்கள் எழாமல், யார் மனதையும் புண்படுத்தாது அதே சமயம் நம்மையும் நாம் புண்படுத்திக் கொள்ளாது வாழ இறையருள் மிகவும் அவசியம். தெய்வம் நமக்கு துணை பாப்பா ஒரு தீங்கு வர மாட்டாது பாப்பா !!! என்ற பாரதி ஐயாவின் வரிகளை மனதில் கொள்வோம்.இறையுடன் ஒன்றிய வாழ்க்கை வாழ எல்லாம் வல்ல பார்த்தசாரதி நம் வாழ்க்கைக்கும்  வழிகாட்டுவான் துணைவருவான் என்பது நிச்சயம். பகிர்வைத் தொடர்வோம் !!!!

குலாப்ஜாமுன் பிறந்த கதை

வெயிலோ மழையோ சுடச்சுட ஜீராவில் முங்கிய சாப்ட் சாப்ட் குலாப்ஜாமூன் சாப்பிட எப்படி இருக்கும். ஸ்பூனால் எடுக்கும் போதே குஷியோ குஷி.....ஜொள்ளோ ஜொள்ளு !!!...ஆனா நான்  ஜொள்ள வந்தது...சாரி சொல்ல வந்தது  இந்த குலாப்ஜாமூன் பத்தி இல்லை!!...எங்க வீட்ல அம்பாளா பொறந்திருக்கற குட்டி செல்லம் சரிகா என்கிற குலாப்ஜாமூன் பத்தி....

ஸ்கூலில் டீச்சர் ஆக வேலை பார்த்ததால் பெங்களூர் ல் கணவர் வீட்டில் இருந்த வரை ஸ்கூல் ம் வீடுமாக நேரம் ஓடியதே தெரியவில்லை.இத்தனை ஓட்டத்திலும்  மாமியார் மாமனாரின், அக்கம்பக்கத்து நண்பர்களின் அன்பான கவனிப்புகள் மனதை  நிறைக்கவே செய்தன.திரும்பிப்பார்க்கும் முன் 7 மாதங்கள் ஓடி சென்னையில் இருக்கும் அம்மா வீட்டுக்கு பொட்டி படுக்கையுடன்  வந்தாயிற்று.

ஒரு வழியாக அம்மா வீட்டுக்கு  வந்து செட்டில் ஆகி 2 மாதங்கள் ஓடி எல்லா சிஸ்ருஷைகளும் அனுபவித்தாகி விட்டது.முதல் டெலிவரி என்பதால் ஒரு மாதம்  முன் கூட்டியே டெலிவரி ஆகிவிடும் என்று வீட்டு பெரியவர்கள் எல்லோரும் கிலியை கிளப்பி விட அது பக்கத்துக்கு தெருவில் இருக்கும் லைப்ரரிக்கு போகவே  வயிற்றில் புளியை  கரைத்தது.

தேதி நெருங்க நெருங்க வீட்டில் எல்லோர் பீ .பி  யும் தினம் ஏறி இறங்கியது.மாடிப்படி ஏறி  இறங்கினால் நார்மல் டெலிவரி ஆகும் என்று ஒரு தூரத்து சொந்த அம்மணி கூற மாடி ஏறி ஏறி நடவா நடவென நடந்து கால் வலித்ததே மிச்சம். டாக்டர் ம் என்னம்மா ஊர்ல இருக்கற சொந்தமெல்லாம் வந்தாச்சு உனக்கு வலி தான் வரமாட்டேன்குது என்று சலித்து கொண்டே டேட் கிராஸ் ஆனதால் வந்து அட்மிஷேன் போட்டுடுங்க என்று சொல்ல ஒரு வழியாய் எல்லா இத்யாதிகளையும் பாக்  செய்து கொண்டு ஏதோ ரிசார்ட் ல்  ரூம் புக் செய்தது போல் ஒரு ஏ.சி ரூம் ல் சகல சௌரியங்களுடன் செட்டில் ஆகி விட்டது.
ஏதேதோ செய்து பார்த்தும் நம்ம லிட்டில் குலாப் ஜாமூன் வெளியில் வர தர்ணா செய்ததால் எல்லோர் பொறுமையும் எல்லை மீறி ஆபரேஷன் செய்து குலாபை கையில் கொடுத்தனர். நிஜமாகவே அம்பாள் பிரத்யக்ஷமாக குலாப் ஜாமூனாக நம்முடன் இருந்ததை உணர்ந்தோம்.  ஜெய் மா!!! ஜெய் ஜெய் மா !!!

முன்பின் ஆபரேஷன் ஆகாததால் ஒரு வேகத்தில் எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்ததென்று வாய் ஓயாது பேசி வெகு விரைவில் சூம்பிப்போன மாங்கொட்டை போல் ஆகிவிட்டேன். அப்பொழுது வந்த நர்ஸ் நீங்க 36 மணிநேரம் வரை தண்ணீர் எல்லாம் குடிக்க கூடாது என்று ஒரு குண்டை தூக்கி போட அம்மா!! ஜனனி!!! இது என்ன கொடுமை இந்த உண்மையை ஏன் என்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லவே இல்ல....:-(
எத்தனை உடல் உபாதைகள் இருந்தாலும் நம் குலாப் ஜான் எல்லாவற்றையும் தாங்கும் சக்தியை கொடுத்தாள். முதல் நாள் அனுபவம் யார் குழந்தையை பார்க்க வேண்டும் என்று வந்தாலும் உண்ணாவிரதத்தில் இருக்கும் அரசியல் கட்சி தலைவர் போல் வாயை  மூடிக்கொண்டு  ஒரு கும்பிடு போட வைத்தது.

எங்கு குழந்தை பிறந்த செய்தி கேட்டவுடன் கட்டுடா வண்டிய என்று ஓடி போய் பார்க்கும் அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள் .........புது இடம் யாரையும் தெரியாமல் கஷ்டப்படும் குழந்தை....எப்படி பால் கொடுப்பது எப்படி பார்த்து கொள்வது என்று தூக்கமின்றி பயத்தில் இருக்கும் அம்மா ...அதை விட டென்ஷன் ல் வீட்டில் அவசர அவசரமாக சமையல் முடித்து வீட்டுக்கும் ஆஸ்பத்திரிக்கும் அலையும்   குடும்பத்தினர் !!...நம்மால் முடிந்தது குழந்தை பிறந்த ஒரு மாதத்திற்கு அந்த பக்கம் போவதையே விட்டு விடுங்கள்...வீட்டில் அனைவர் உடலும் தேறி ஒரு மாதம் ஆன பின்னர் உங்களை அன்புடன் வரவேற்று தங்கள் சந்தோஷத்தை பகிர்ந்து கொள்வர். தப்பா எடுக்க வேணாம் அம்மணியோவ்!!!! அனுபவத்துல சொன்னேன்!!